Mijn harde schijf begon slechte sectoren te vertonen, en nu kunnen sommige belangrijke bestanden niet meer worden geopend of gekopieerd. Ik probeer uit te zoeken of gegevensherstelsoftware nog steeds bestanden van slechte sectoren kan herstellen of dat de schijf te ver heen is. Ik heb hulp nodig bij het kiezen van de veiligste volgende stap voordat ik het erger maak.
CRC-fouten en mappen die nooit openen, wat ik als eerste deed
Ik ben dit ooit tegengekomen met een oude HDD, en de slechtste zet die ik in het begin maakte was hem online laten terwijl ik leespogingen bleef herhalen. Als je schijf fouten met cyclic redundancy check geeft, of Verkenner vastloopt wanneer je een map opent, raak de schijf dan nu niet meer aan. Als het je opstartschijf is, zet de pc uit. Als hij extern is, koppel hem los.
Waarom zo bot daarover. Omdat elke nieuwe poging de schijf harder laat werken. Het besturingssysteem blijft om dezelfde sectoren vragen. De firmware van de schijf blijft proberen ze te herstellen. Als de schijf al zwak is, slijt al dat extra lezen hem snel verder. Ik heb een schijf in één avond zien veranderen van onstabiel naar onleesbaar.
Wat er meestal aan de hand is
Voor zover ik heb gezien, vallen deze gevallen in twee categorieën.
Zachte slechte sectoren, of logische schade.
Dit is wanneer de opgeslagen gegevens niet meer overeenkomen met hun foutcorrectie-informatie. Plotseling stroomverlies, harde afsluitingen, instabiele USB-voeding, dat soort dingen. Het oppervlak van de schijf kan nog prima zijn.
Harde slechte sectoren, of fysieke schade.
Dit is slijtage of schade op de platter, of een probleem met de kop. Software herstelt fysieke schade niet. In het beste geval helpt het je die beschadigde gebieden te vermijden en eruit te halen wat nog leesbaar is.
Begin niet met CHKDSK
Veel mensen grijpen meteen naar reparatietools. Ik zou dat niet doen.
CHKDSK probeert het bestandssysteem weer consistent te maken. Het doel is niet red elk bestand. Het doel is zorg dat dit volume aankoppelt en zich normaal gedraagt. Dat is niet hetzelfde. Ik heb bestandsvermeldingen tijdens reparatie zien verdwijnen, waardoor later herstel slechter werd, niet beter.
De veiligere zet is om de schijf eerst te klonen, sector voor sector, of een volledige schijfimage te maken. Eén voorzichtige doorgang. Kopieer wat nog leesbaar is naar een goede schijf. Stop daarna met het gebruik van de slechte schijf en doe de rest vanaf de kopie.
De aanpak die ik zou gebruiken voor doe-het-zelf herstel
Als je dit zelf doet, zou ik beginnen met imagingsoftware die is gemaakt voor falende schijven. Een optie is Disk Drill.
Wat er voor mij uitsprong bij nieuwere versies, vooral v6, was de back-upkant, niet het scannen naar verwijderde bestanden. Bij onstabiele schijven zit het nuttige deel in hoe het onleesbare gebieden afhandelt. Veel tools lopen vast, hangen, of blijven op hetzelfde slechte gebied hameren. Deze probeert voorbij slechte blokken te gaan, eerst de gemakkelijk leesbare gegevens te pakken, en dan terug te keren met kleinere leesacties. Dat maakt uit. Minder herhaalde belasting van de schijf, grotere kans om meer bestanden binnen te halen voordat de hardware verder achteruitgaat.
Basisworkflow
- Zorg voor een gezonde doelschijf met genoeg vrije ruimte.
- Maak een byte-voor-byte image van de falende schijf.
- Koppel de image aan of open die in de hersteltool.
- Scan de image, niet de originele schijf.
- Herstel bestanden naar een andere schijf, niet naar de bron van de image en niet naar de falende schijf.
Die middelste stap is het hele punt. Je wilt dat de slechte schijf zo veel mogelijk uitgeschakeld blijft.
Wanneer software de verkeerde zet is
Er is een grens waarbij doe-het-zelf niet meer logisch is.
Als je klik-, schurende of piepende geluiden hoort, of de schijf niet op toeren komt, stop dan. Hetzelfde geldt als hij steeds van de systeembus verdwijnt of niet meer in het BIOS verschijnt. Op dat punt zou ik niet blijven testen. Mechanisch falen is een ander probleem.
Als de gegevens belangrijk zijn, familiefoto’s, belastingarchieven, klantwerk, oude projectrepo’s, stuur hem dan naar een lab. Plaatsen zoals Gillware of Techchef behandelen kopwissels, platterproblemen, firmwareproblemen, en ze gebruiken speciale hardware die gewone pc’s niet hebben. Het kost geld, vaak ergens tussen de $500 en $3,000 voor zover ik heb gezien, maar dat is de juiste route voor schijven die reguliere software niet meer kan lezen.
Nadat de bestanden veilig zijn
Zodra je herstelde bestanden zijn gekopieerd en je een steekproef ervan hebt geopend om te bevestigen dat ze niet corrupt zijn, kun je met de originele schijf rommelen als je dat nog steeds wilt. Een volledige formattering, geen snelle formattering, of chkdsk /r in PowerShell, markeert slechte gebieden zodat het bestandssysteem ze vermijdt.
Toch zou ik een schijf na CRC-fouten en vastlopende leesacties niet vertrouwen. Ik heb er ooit nog één gehouden voor wegwerptransfers. Zelfs toen voelde het dom, en een paar weken later ging hij dood.
Wat ik hierna heb veranderd
Ik ben 3-2-1-back-ups gaan maken omdat ik het zat was deze les op de harde manier te leren.
- 3 kopieën van je gegevens
- 2 verschillende opslagtypen
- 1 kopie buiten de locatie of in cloudopslag
Het kost wat opzet. Het is nog steeds makkelijker dan proberen een stervende schijf te redden om 1:30 's nachts met een map die vastzit op calculating.
Ja, software herstelt soms gegevens van slechte sectoren. Het hangt ervan af wat er precies defect is.
Als de sector zwak is maar na meerdere pogingen nog leesbaar blijft, kan herstelsoftware het bestand misschien ophalen. Als de sector weg is of de leeskop defect raakt, loopt software vast. Dan krijg je gedeeltelijke bestanden, CRC-fouten of vastlopers.
Ik ben het met @mikeappsreviewer eens over één belangrijk punt: stop met normale kopieerpogingen. Ik ben het licht oneens over één ding: niet elk geval met slechte sectoren betekent meteen laboratoriumwerk. Als de schijf nog stabiel zichtbaar is in de BIOS en niet klikt, is een voorzichtige doe-het-zelfpoging nog steeds zinvol.
Wat belangrijk is, is het bestandstype. Een foto met één slecht gebied kan openen met een glitch. Een ZIP, database, PST of videoproject faalt vaak volledig door een klein onleesbaar stukje. Dus hersteld betekent niet altijd bruikbaar.
Mijn volgorde zou zijn:
-
Controleer SMART met CrystalDiskInfo.
Als je opnieuw toegewezen sectoren, wachtende sectoren of oplopende oncorrigeerbare fouten ziet, wordt de schijf slechter. -
Maak één image van de schijf.
Gebruik iets dat gemaakt is voor zwakke schijven. Disk Drill is hiervoor prima, vooral als je doel is om bestanden van slechte sectoren te herstellen zonder de schijf steeds opnieuw zwaar te belasten. -
Werk vanuit de image.
Scan de zieke schijf niet tien keer. Daar verliezen mensen meer gegevens. -
Controleer herstelde bestanden.
Open documenten. Bekijk video’s. Test archieven. Ga er niet van uit dat gekopieerd = goed.
Als de schijf klikt, verdwijnt of leest met 0 KB/s en lange vastlopers, stop dan met doe-het-zelf. Dat is werk voor een lab.
Ook deze uitleg over hoe slechte sectoren op een harde schijf gegevensherstel beïnvloeden is het lezen waard.
Korte versie: nog niet hopeloos. Maar je speelruimte wordt kleiner naarmate je aan de schijf blijft prutsen.
Niet hopeloos, maar verwar “software kan bestanden zien” niet met “software kan bestanden volledig herstellen.” Dat zijn heel verschillende dingen.
Ik ben het grotendeels eens met @mikeappsreviewer en @cazadordeestrellas, maar ik ben iets minder absoluut over slechte sectoren zelf. Een paar slechte sectoren alleen betekenen niet altijd dat de schijf op dit moment aan het sterven is. Soms is het grotere probleem dat één onleesbare plek zich in de cruciale gegevens van een bestand bevindt, waardoor het bestand onbruikbaar wordt, ook al is 99,9% prima gekopieerd. Daarom raken Word-documenten, ZIP-bestanden, PST’s, VM’s en databases sneller beschadigd dan bijvoorbeeld JPEG’s of MP3’s.
Eén ding wil ik toevoegen: controleer of de beschadigde bestanden allemaal in één gebied gegroepeerd zijn. Als slechts één mapstructuur kapot is, kan de schade lokaal zijn, wat je kansen voor al het andere verbetert. Als de corruptie willekeurig over de hele schijf verspreid is, is dat erger.
Beoordeel herstel ook niet alleen op bestandsnamen. Bekijk een voorbeeld of controleer hashes van wat je herstelt. Ik heb zogenaamd succesvolle herstelacties gezien die in feite loze overwinningen waren.
Als je het zelf doet, gebruik dan iets dat bedoeld is voor instabiele schijven, zoals Disk Drill, maar zie het als eerste hulp, niet als magie. Geef prioriteit aan de belangrijkste bestandstypen als de tool dat toelaat. Tijd is belangrijk, en elke extra leesactie kan de situatie verergeren.
Als je een eenvoudige handleiding wilt om betrouwbare dataherstelsoftware voor je eigen behoeften te kiezen, is dit daadwerkelijk nuttig: hoe je de juiste dataherstelsoftware kiest
Als de schijf extreem traag wordt, offline verdwijnt of vreemde geluiden maakt, is zelf doen waarschijnlijk voorbij. Op dat moment faalt de software niet, maar de hardware.
Niet hopeloos, maar ik wil op één punt een beetje tegenwicht geven: mensen richten zich vaak te veel op het aantal slechte sectoren en te weinig op het gedrag van de schijf. Een schijf met een paar slechte sectoren die wel stabiel blijft lezen, kan je nog steeds een redelijke kans op herstel geven. Een schijf met slechts “enkele” SMART-waarschuwingen maar constante vastlopers is vaak het gevaarlijkere geval.
Ik ben het met @cazadordeestrellas, @viajantedoceu en @mikeappsreviewer eens over het grote plaatje: software kan herstellen rond slechte sectoren, maar kan geen gegevens verzinnen die fysiek onleesbaar zijn. Waar ik het licht mee oneens ben, is het idee dat SMART het hele verhaal vertelt. Ik heb lelijke schijven gezien met “acceptabele” SMART en gezond ogende schijven die al uit elkaar vielen.
Mijn regel is simpel:
- Als bestanden willekeurig falen maar de schijf gedetecteerd blijft, heeft software nog een kans.
- Als de schijf verdwijnt, klikt of het systeem volledig laat vastlopen, leeft software op geleende tijd.
Nog iets extra’s om rekening mee te houden: soms is het de metadata van het bestandssysteem die geraakt is, niet de inhoud van de bestanden. In dat geval kunnen je documenten of foto’s nog steeds op de schijf staan, maar is de mapstructuur kapot. Daar kunnen hersteltools beter werken dan een normale kopie, omdat ze op signaturen scannen in plaats van te vertrouwen op de beschadigde bestandstabel.
Disk Drill is hier een redelijke optie.
Voordelen
- goed in het lezen van falende media zonder zich te gedragen als een eenvoudige bestandskopieerder
- kan herstellen vanaf images, wat veiliger is dan de oorspronkelijke schijf blijven belasten
- eenvoudig genoeg als je geen professionele labapparatuur gebruikt
Nadelen
- als de schade fysiek en ernstig is, verricht het geen wonderen
- diepe scans kunnen nog steeds eindeloos duren op instabiele schijven
- herstelde bestandsnamen/mappen worden in lastige gevallen niet altijd perfect bewaard
Dus ja, software kan helpen, vooral als de onleesbare plekken beperkt zijn en je belangrijke bestanden daar niet precies bovenop staan. Maar als de slechte sectoren kritieke delen van een ZIP, PST, VM of database overlappen, kan herstel technisch gezien “succesvol” zijn terwijl het bestand nog steeds onbruikbaar is. Dat is het deel dat mensen meestal pas achteraf leren.